تاریخچه شهرستان خوروبیابانک

سرزمین پهناور ایران آکنده از شگفتیxadهای بسیاری است. کوهxadهایی که از دشتxadها بر آمده xadاند و سر بر ابرها کشیدهxad اند. جنگلxadهائی که پیکر کوهxad ها را در حریر سبز پیچیدهxad اند. شنxadزارهایی که با تازیانه توفان در بیابانxadها سرگردانند. شوره xadزارهائی که آئینه xadدار آفتاب هستند. در آن سوی کوهxadهای البرز ابرهای ایثارگر میxad بارند و در این سوی کوهxadها دریائی گسترده که طوفان موج بر موج شن و نمک پدید میxad آورند. آسمان بر زمین بخیل و زمین خالی از گیاه است.

افتادن پرتو خورشید در آبxadهای خزر به همان اندازه زیبا میxad باشد که بر آمدن آن پرتو نورxadگستر از دریاچه xadی نمک خور .

بر ساحل کویر نمک

آنجا که راه به بن بست میxadرسد

خور آرمیده است ...

(برگرفته از کتاب بر ساحل کویر نمک)

کهن دیاری که در مرکز ایران زمین واقع شده و چونان نگینی درخشان در دشت کویر میxadدرخشد.

در کتب جغرافیای قرن چهار و پنج چون اشکال العالم، احسن التقاسیم، صوره الارض، مسالک و ممالک و غیره فقط از سه روستای منطقه خوروبیابانک یعنی جرمق (گرمه)، بیادق(بیاذه) و ارابه (ایراج) تحت عنوان سه ده یاد شده است.

ناصر خسرو در سال 444 هجری با نام بردن از گرمه و پیاده (بیاضه) مجموع آبادیxadهای منطقه را دوازده پاره دیه میxadداند اما از آنxadها نام نبرده است. از عهد سلجوقی تا اواخر دوره فتحعلی شاه خوروبیابانک جزء یزد بود. در سال 1240 به ایالت سمنان پیوست. در سال 1336 قمری ضمیمه خراسان و سیستان و طبس شد. از سال 1301 تا 1305 ولایتی مستقل به شمار میxadرفت و از این سال بار دیگر به سمنان و یزد ضمیمه شد. در سال 1327 با شهرستان شدن نایین از یزد جدا و به صورت بخشی از شهرستان نایین به استان اصفهان پیوست. در سال 1388 بخش خوروبیابانک از نائین منفک و به شهرستان ارتقاء یافت.